Bir yerde okumuştum "Çok tuhaftı, ağlayamadım ama ruhum paramparça olmuştu" yazıyordu. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hâli bu olsa gerek.
Yıl bitti.
Nehrin akışına güvenmeyi ögrendim.
Başım dik, çocuksu yanım hâlâ benimle.
Sevdiğim insanlarla her zaman mutlu olamayacağımı biliyorum artık.
Dokunduğum her yerde, her şeye rağmen, çiçek açmaya devam edeceğim.
Hoşça kal
#ikibinyirmidört
Her şeyimle herkesin gönlü olsun diye çabalarken , kimse bana 'sen ne istiyorsun?' diye sormuyor.
Sanki ben herkesi anlıyorum,
ama hiç kimse gerçekten benim ne hissettiğimi anlamıyor.
Öyle bi değersizlik hissi işte.
İçimdeki.