"İnsan. Ne kadar da nazlıydı. Yaşayabilmesi ne çok şartın bir araya gelmesine bağlıydı. Bu en güçlü yaratık en fazla da güçsüz olandı. Bir büyük ağaç kadar kavi ve heybetli, bir kuru dal gibi kırılgandı.."
"En son, yalnızlığın kelimesini söyleyip bir Havva ismi gelince dilinin ucuna, Âdem'in kalbine bir sevinç, ayağına bir telâş takıldı..
Havva! Henüz yoktu ortada. Ama ne kadar tanıdık ne kadar başkaydı.."