Yolun başında yalnızca kendine yeten, hatta bazen kendisine bile yetemeyen biriydim. Artık bir sürü insana yetiyordum. Kendimi değerli hissediyor, kendime değer veriyordum.
Rüzgâr nereye eserse, rüzgârgülünün yönü de orasıdır.Yönümü kaybettiğim o günde bile Rüzgar’a doğru gitmiştim. Uzun yıllar birbirimizin hayatında olmayışımız belki de hep aynı yöne gittiğimiz içindi. Yetişememiştim ona, varlığı hep benimle olsa da yolumu kaybetmiştim.