Bugün hasta bir kadınla sigara içip sohbet etme fırsatım oldu. Görünürde bir şeyi yoktu ama içindeki hastalık gözlerinden kendini ele veriyordu. Beyni çalışan her insan onun konuşmasından hastalık bulgularını anlar ve tedavisinin ne olduğunu az buçuk kestirebilirdi. Bu kadın bir evde hapis kalmış ve ona arada yemek getiren adama bağımlı olmuş. Adamdan kurtulmak istiyor ama dışarı çıkınca ne yapacağını da bilmiyor.
Adam da hasta bu arada ,narsist! Kadına evi yakması gerektiğini söyledim fakat gidecek bir yeri olmadığını söyledi. Sokakta kalabileceğini söyledim fakat korktuğunu söyledi. Kadına arada sırada camdan başını uzatıp dışarıyı tanımasını söyledim. Bu konuda ikna oldu fakat dışarıda nasıl yemek bulacağını bilmediğini söyledi. Ona öğrenirsin aç kala kala dedim. Bu defa daha fazla korktu . O zaman açlıktan öl dedim . Bu adamın yemeğini yemeltense öl dedim . Böyle yaşamaktan iyidir dedi . Kadın kuşları duyup güneşi saçlarında hissetse zaten açlık hissetmezdi. Kapı kilitli değil dışarı adım atman lazım. Senin dünyan ve ruhun aç . Miden değil dedim . Kadının önce o evde yanması sonra yeniden dışarıda doğması lazım.