Bir süre önce başlayıp yarım bıraktığım kurgumu tekrar okudum ve hoşuma giden birkaç alıntı bırakmak istiyorum:
"İçimdeki, gereksiz yere beni panikleten bu sesten nefret ediyorum. En sinir olduğum özelliği de söylediklerinin birer abartılı yalandan ibaret olduğu ortaya çıkınca ona kızmak, azarlamak istediğimde birden ortadan kaybolup beni tekrar panikleteceği ana kadar geri dönmemesi."
"Sanki içimde bir bando takımı vardı ve sessizlik bastırınca çalmaya başlıyor, sessizliğin devam ettiği her saniye sesini yükseltiyordu."
"Kendim gibi hissetmiyordum. Her şey çok net olmasına rağmen kafam karmakarışıktı. Sebepsiz yere içimde bir korku büyüyüp duruyordu. Şimdi de durduk yere ağlamaya başlamıştım, ama neden?"