Volkan İNCE
@Volkan2849
youtu.be/6Az8Wxg-idQ
Kim demiş hayal kurmak bedava diye? Yıkıldığı an ödersin bedelini.
ATATÜRK DÜŞMANLARI, UZAK DURUN.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ölüm döşeğinde insan nelerden pişman olur?
Yıllarca ölümü bekleyen hastalarla çalışan hemşire Bronnie Ware, deneyimlerinden yararlanarak yazdığı kitapta insanların hayatlarının son günlerinde en çok neden pişman olduğunu anlattı...
Ölüm döşeğinde insan nelerden pişman olur
Avustralya’da yıllar boyunca evlerinde ölümü bekleyen hastalarla çalışan hemşire Bronnie Ware, emekli olduktan sonra deneyimlerinden yararlanarak yazdığı kitapta insanların hayatlarının son günlerinde en çok neye pişman olduğunu listeledi.
Ware, “The Top Five Regrets of the Dying - A Life Transformed by the Dearly Departing” adlı kitabında ölüm yatağında insanların en çok pişmanlık duyduğu şeyin diğer insanlarla ilişkilerindeki ihmalkarlık olduğunu ileri sürdü. İnsanların ölümlü olduğu gerçeğiyle yüz yüze geldiklerinde çok önemli değişimler geçirdiğini belirten Ware, ölmek üzere olan hastaların inkar, korku, öfke, pişmanlık ve sonunda kabullenme gibi aşamalardan geçtiğini söyledi.Hastalarına en çok ne için pişmanlık duyduğunu soran Ware, aldığı yanıtların temelde benzer olduğunu ve beş başlık altında toplandıklarını keşfetti:
1. “Keşke başkalarının benden beklediği hayat yerine düşlerimi gerçekleştirseydim”
Ware’e göre insanlar, yaşamlarının sona erdiğinin farkına varıp geriye döndüklerinde düşledikleri şeylerin çok büyük bir kısmını gerçekleştirmediklerini görüyor ve pişman oluyor.
2. “Keşke bu kadar çok çalışmasaydım”
Ware’e göre erkek hastaların büyük bir kısmı, işleri nedeniyle ailelerine ve dostlarına yeterince vakit ayıramadıkları için pişman oluyor. Ware, erkek hastaların büyük bir kısmının eğer bir şansları daha olsa dönüp çocuklarının kaçırdıkları anlarını yaşamak istediklerini gözlemledi.
3. “Keşke duygularımı dile getirseydim”
Birçok insanın diğerleri ile ilişkilerini belirli bir düzeyde
İçimde bir çocuk öldü sessizce.
Kimse ağlamadı ölümüne,
Kimse cenazesine de gelmedi,
Namazı da kılınmadı,
O giderken sonsuzluğa,
ardından kimse, hakkını da helal etmedi.
İçimde bir çocuk öldü sessizce.
Öyle derinden, öyle sesizce
Geride derin acılar bırakarak öldü.
Onca yıla, onca yaşanmışlıklara karşın,
Öyle sessizce gitti,
ardına bile bakmadan.
Oysa içimdeki çocuk,
coşkuydu, hayattı, masumiyetti
kaybedilen çocukluğumdu belki,
belki de kaybettiğim gençlikti…
O ölünce, bende öldüm
yasını tutmak bile derin acı verdi
yorgun kalbim dayanmıyor artık ölümlere..
gözyaşları sicim gibi kontrolsüz akıyor
çılgın çağlayanlar gibi
kaynıyor ve yakıyor yanaktan süzülüp akarken
Hayal kırıklıkları, kalp yaraları
ve bir de aldanmak
Yolunu kaybetmiş sonbahar yaprakları gibi
Ordan oraya savrulurken
İşte O,
O’ydu ayakta tutan…
İçindeki çocuk...
Hüzün Yücel
"Tek şans" diye bir şey yok; hayat insana her zaman ikinci bir şans daha tanır.
Paulo Coelho