Çocukluğumuzda gördüğümüz yetersiz sevgiden kaynaklanan boşluğu, başkalarının doldurulmasını umarız. Bu derin bir kuyuyu aydınlatmak için, içine kibrit tatmaya benzer. Işık hep geçici ve her zaman yetersizdir.
Biz, başkalarına yönelttiğimiz kendi yargılarımızın ilk kurbanlarıyız. Ne zaman birini yargılasak, kendimizi, bu insana herhangi bir şekilde benzemeyi engellediğimiz bir hücrenin içine tıkıyoruz.