Bir yabancı ile konuşmak her zaman rahatlatır beni. Aşılmaz maskeler arkasında gezinen gevezelikler iyidir. Ne zaman oklar dünyama döner, huzursuzluk kaplar içimi.
Kendine yabancılaştırılmış bir bireyin huzursuzluğunu, kendini arayanlardan kendinin ne olduğunu sorduğunuz anda gelen o his... Bunu sadece kendini bir kitap gölgesinde okumaya çalışanlar bilir. O his kaplar.
Histerinin doruk noktası olabilir mi? Bilmiyorum.
Maskenin düşmesinden değil de belki maskenin varlığının bilinmesinde korkuyorumdur. Kim bilir?
Ben bilmem ...