Sadece, bazen, gecenin bir yarısı, uyku tutmadığında ve çıplak ayaklarınızla balkona çıktığınızda ensenizde soluklanan geçmişin hayaletlerini hissederdiniz. Ellerinizden tutmak isterlerdi ama izin vermezdiniz, dönüp de bakmazdınız geçmişe çünkü bakamazdınız, yeniden yaşayamazdınız.
Tercihlerim beni bir noktaya getirmişti ve ben kalan satırlarda dans ediyordum. Noktasız, virgülsüz...
Mürekkep ne zaman bitecekti emin değildim ama müzik hiç kapanmasın istiyordum.