"Oysa insanın kendine ait ne kadar çok fikri olursa, o kadar az sıkılır. Tam tersine, "yalnızlık hazzı" dağılmaya karşı bir hoşnutsuzlukla ve kendi fikirlerine sahip çıkma isteğiyle açıklanır."
"Başkalarıyla fazla meşgul olunca, kendisini unutur insan:
Nefes alma ve kendine dönme arzusu, doğal olarak, başkalarıyla kendi isteğimiz dışında, uzun süre etkileşime geçtiğimizde ortaya çıkar. Bağımsızlık ve dinginlikten yoksun kaldığında, insan kendisini gerçek anlamda yaşayamaz. Hiçbir biçimde aidiyet hissetmediklerinde, bir başka deyişle gün içerisinde kendi isteklerini yerine getirebilecekleri tek bir an bulamadıklarında çok daha iyi idare eden insanlar da vardır belki. Birine hoş görünmekten başka amacı olmayan bir ziyaret, kafası biraz çalışanlar için dünyanın en üzüntü verici uğraşıdır."
'İnsanın kalbi endişelerle parça parça olmuşken dudaklarında bir gülümsemeyle sarayda görünmesi kadar uygunsuz bir şey olabilir mi? Kırsalda yaşamak daha iyidir."