"Karşımda böylesine sevimli bir varlık dolaşıyor ve ben elimi uzatıp onu tutamıyorum; hâlbuki elini uzatıp tutmak, insanlığın en doğal güdüsüdür. Çocuklar akıllarına gelen her şeyi ellerini uzatıp tutmuyorlar mı? Ya ben?"
"Ben kayboldum! Duygularım karmakarışık. Anılarım kayıp. Gözlerim yaşlarla dolu. Ben kötüyüm ama iyiyim de. Hiçbir şey dilemiyorum. Hiçbir arzum yok. Yitip gitsem en iyisi olur."
"Melânkoli de bir tür tembelliktir, bizim yapımız buna çok ters, eğer kendimizi cesaretlendirecek gücü bir kez bulmuşsak elimizden her şey gelir ve hayatın tadının nasıl çıkarılacağını keşfederiz."