Susmak... uçsuz bucaksız, dosdoğru bildiğimiz yolda dahi susmak...İnsanı yüce kılan kalbi değil midir Olivia? Dünyada sonu olmayan bir merhameti öleceği güne kadar içinde saklayacak insanoğlunun kalbi...Ve biliyo musun, dışımız susarken kalbimiz konuşmalı bizim. Ve belki istemsizce dökülmeli yanaklarımıza gözyaşımız. Gökyüzü ne güne duruyor Olivia? Ona bak, silecektir gözyaşlarını. İşte tam da burada bir dosta gereksinimi var insanoğlunun.Bir dosta Olivia... Fakat bilmez misin şu kâinatta insan insanın kanayan yarası, yersiz serzenişi, hiç bitmeyen egosudur. Bir dost ki başını gökten yere doğru indirdiğinde sana ben burdayım diyebilmeli. Gözyaşlarının damla damla ıslattığı toprağı yaratan olmalı o.Dilini değil kalbini konuştur . Çünkü Olivia, kalbin merhemi ancak başka bir kalpte gizlidir.(yazı benden telif hakkına tabiidir☺️😅🌺)