Sema A.
@Wordpearly
Bugünün insanı boğuyor beni....
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Unuttuğumun ilk günü, bir tebessüm filizlendi Unutabilmenin en büyük zaferlerden olduğunu gördüm Köklerinden ellerinle tutup ağacı sökmek
Ve bakıp titrek kollarına çok yorulduğunu bilmek Yudum suyla hasretleşmek, istemsizce titremek, hayat ölüm arası nefesleşmek Kendini kandırmaktan arındırmak, self defans, olmamalıya yok şans, bilindik bu türbülans Unuttuğumun sonrası, hatır gönül sofrası
Ve bir ziyafet bayram yeri, kalbimin tam ortası Kelepçesine aşık eller artık anladı, bi' yerde zaptedilmiş olduklarının farkına vardı Hâlden hâle bir revane, boş mahalde, ben divane
Dört duvarın çemberinde bir insandır meyhane Unuttuğumun ertesinde noktalar virgüle döndü Sahte gümüşler sana kaldı, altınların bitti
Sis ortadan kalktığında başlar dalış temaşası Sis ortadan kalkmadan her ileri adım muallakta
Sinen içine yangınlarından kül topla
Ya da çık dışarı aptallar gibi beyaz tavşanı ara Yahut al silahlarını dünyalarını tara Ya da geç aynanın karşısına saçlarını tara Ya da kaybettiğin saçlarını aynalarında ara Unutmadan ferah yok, unutmadan olmuyor Düşünmek için vaktin var Unutma, unutmadan olmuyor
Aklara varmak için karalardan cay
Unutma, unutamadan olmuyor
Demesi kolay diyeni tabii bunu iyi bilirim
Her şey unutulmuyor
Balkonuma konan kuşlarla veda vaktidir
Bu veda, vedaların ne sonuncusu, ne de ilkidir
Hayat kargaya peynir, insansa tilkidir
Hayat çoklu yaşanır, ruhlarsa teklidir
Yavaşlarsan itekletir, fazla hızlı gidersen setekletir
Hayaller randevularda bekletir
İnsanlar defterine adını ekletir
Hayat bazı adları defterinden silmeni gerektirir
Bazen gün, bazı ay ve bazı bazı o yaşanmış uzun yılları tek saniyede silmeyi gerektirir
Unutabilmektir işin özü, unutabilen olabilmektir
Samuray kılıcı misali tek hamlede kesmektir
Kendini ihtiyacın kadar sevmektir
Ve insan her şey için