Eylül Yaren Bektaş
@XbEylul
Şu anda okuduğu kitap
Nar
Şahsen yazarını görüp tanıştığım, fotoğraf çekindiğim, imza aldığım bir kitap. Ve yazar, Emre Gül, gerçekten çok kibar ve cana yakındı. Ki mükemmel kişiliğini kitabına da yansıtmış.
Kitap sırf aşk üzerine gitmiyor. Aşktan, aile bağından, arkadaşlıktan öte bir bağdan bahsediyor. İki karakterin arasındaki bağ, kıskanılacak kadar güzel. Bir wattpad kitabı olmayacak kadar güzel. Yanlış anlaşılmasın. Wattpad kitapları genelde basit bir dille yazıldığı için bu tabiri kullandım. Çünkü kitabın yazım tarzı kesinlikle 'yedim, içtim, gittim,' gibisinden gitmiyordu. Kısacası, her şeyiyle çok sevdiğim, tek günde bitirdiğim bir kitap oldu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şahsen kitabı okurken aşırı derecede sıkıldım ve bitirmem uzun zaman aldı. Kitap uzun olsun diye eklenmiş gereksiz betimlemeler vardı. Ve bazı betimlemeler kendini tekrar ediyordu. Yazarın anlatım dili iyi ama aşırı uzatılmış. Bu kitabı Emre Gül, N.G. Kabal, Koray Yersüren gibi başka bir wattpad yazarına versek rahat 400 sayfada tamamlar ve eksiklik hissedilmez. Tabii, Beyza Alkoç, Zeynep Sahra gibi betimlemelerle arası iyi olmayan yazarlar da yazamazdı böyle bir kitabı. Bunun dışında kitabı okurken Ediz'in hep Doğa'ya zarar vermesi ve gün sonunda sarılarak uyumaları beni aşırı rahatsız eden bir detay olmuştu. Sonrasında kitabın iki karakterinin de psikolojisinin bozuk olduğu, kitabın zaten Stockholm sendromu üzerine ilerlediğini düşününce kitap gayet güzel. Sadece aşırı uzun uzun uzatılmış. Bu sizi rahatsız etmiyorsa alın, okuyun. Fakat benim gibi az da olsa bu durumdan rahatsız olacak olanlar için bu kitap uygun değil. Ben zorla bitirdim. Son olarak, kitap, günümüz ''Wattpad kitabı.'' tabirine çok uzak. -Yanlış anlamayın. Kitapların bu şekilde eleştirilmesine ben de karşıyım.- Yani bu kitabı alırken, bir Wattpad kitabı gözüyle bakmayın.
Gece Yıldızı
Seri gerçekten tatmin edici bir sona sahip. Özellikle beğendiğim nokta, Kanlı Humma'nın nereden geldiğinin anlatılışı oldu. Zevk Meleği'nin düşüşü, Tanrılar, Moritas, Compasia, Formidit, Amare... Mitolojik olaylar kitaba renk katmış. Ve bana kalırsa serinin en iyi kitabı. Sonunda Adelina ölmeseydi, zaten bu seriye uygun bir son olmazdı. Ama Adelina'nın Violetta yerine ölmesi biraz saçma olmuş. Biliyorum, ''Ben çok kişiyi öldürdüm, böylelikle kefaretimi öderim,'' düşüncesiyle yapıyor ama bu düşünce Adelina'ya ait olmayacak kadar masum. Kısacası farklı bir şekilde ölmesi daha zekice olurdu ama bu da uygun olmuş.
Onun dışında bu seride sevdiğim karakterler, Enzo Valenciano -asla tam olarak geçmese bile.- birinci kitapta nefret ettiğim, Raffaele Laruent Bessete, Teren Santoro ve özellikle sevdiğim, gönlümün şahı, Maeve. Maeve karakterini çok seviyorum çünkü bana Açlık Oyunları'ndan Katniss'i hatırlatıyor. Onun gibi güçlü, yenilmez, ayakta. Fazla değinilmese de, ruhuna işlemiş olan liderlik, ülkesini yönetimi ve verdiği zekice kararlar bu karaktere bağlanmamı sağladı. Bunun dışında geldiği günden beri olduğu gibi, Afsuni karakterinden ölümüne nefret ettim. Hayır, Adenzo şiplediğimden değil, çünkü Adelina, Enzo'yu hak etmiyor. Ama yinede ömrümde Afsuni x Adelina çiftinden daha berbat bir çift görmedim.
Ya resmen, dünya yok olacak, gemideler göreve gidiyorlar ve Adelina'nın söylediği şu oluyor, ''Bir kez bile seninle olmadan bu dünyadan gitmek istemiyorum Afsuni.'' Ve bunca olayın arasında... Her neyse. Yine bu kitapta da Raffenzo şipledim. Bunun dışında Enzo'nun ölürken söylediği, - 2.kez ölürken .-. - gerçekten can alıcıydı.
*Adelina'dan...
Gözlerindeki kapkara havuzlar sonunda ortadan kayboldu ve dudaklarından bir isim döküldü. Bu ismi o kadar sessizce söyledi
