Eylül Yaren Bektaş
@XbEylul
Şu anda okuduğu kitap
Gül Cemiyeti
Neredeyse her kitapta olduğu gibi, ilk kitabına nazaran eksik kalan bir kitap. Ama buna rağmen yine ilk kitabıyla karşılaştırınca yazar bu defa eşsiz bir son yazmış. Kitapta en çok sevdiğim karakter, Beldain Kraliçesi Maeve oldu. Ve tabii ki ilk kitaptan tanıdığım Enzo Valenciano ve Teren Santoro.
Neden bilmiyorum ama Adelina Amouteru ve kardeşi Violetta'ya hiçbir zaman ısınamıyorum. Her kitapta olduğu gibi yan karakterler hep daha çok hoşuma gidiyor. Ayrıca da Afsuni karakteri şimdiye kadar okuduğum en berbat karakterdi. Seri için söylemiyorum, okuduğum tüm kitaplar arasında bu kadar nefret ettiğim bir karakter hiçbir zaman olmamıştı. Her neyse, karakterleri bırakıp kitabın akışına geçeyim.
Kitap, tamamen intikam hırsıyla gözünü karartan Adelina'nın kendi karanlığında yavaş yavaş kaybolmasını anlatıyor. Kitapta en çok sevdiğim bölüm, Adelina'nın Raffaele gibi görünüp Enzo ile hayatlarını bağladığı bölüm olmuştu. Ve Enzo karakteri ile Adelina karakterini yeniden bir arada görmek gerçekten güzeldi. Kısa süreliğine de olsa. Kitap içerisinde en çok hoşuma giden diğer bir bölüm ise, sonu oldu.
En sonunda Adelina, Enzo'yu kontrol ederek Beldain gemilerini yaktıktan sonra Enzo bir cümle kurdu. Ve işte tam bu noktada bir kitabı okurken hissedilen en gerçek duyguyu hissettim. Acı.
*Adelina'dan,
''Seni seviyorum'' diye seslendim. Düşman bir ülkenin seni çıkarları için kullandığını görmek istemiyorum. Tahtını senden alıyorlar, bunu göremiyor musun? Hançerlerin hain!''
Enzo'nun gücü bir kez daha beni vurduğunda durdum. Bu darbe acıyla iki büklüm olmama neden oldu. Enzo yumruklarını sıktı. Yüzünü acı dolu bir ifade kapladı. ''Arenada Raffaele'yi neredeyse öldürüyordun. Gemma'yı öldürdün. Sen diğerlerini kendi çıkarların için kullanmıyor musun peki? Bu savaşı, tahtı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Genç Elitler
Kitap Efsane'nin ilk kitabı ve Warcross'dan sonra okuduğum ilk Marie Lu kitabı oldu.
Kitap gayet güzeldi. Fakat kitabın sonu eksikti. Enzo karakteri kesinlikle en sevdiğim karekterdi. Kitabı okurken, ''Sonuçta ana karakter ve bu 3 kitaplık bir seri. Ölmez. Ölse de ilk kitaptan ölmez.'' kafasından gidiyordum. Ama Enzo'nun ölmesi gerçekten şok edici oldu benim için. ''Keşke ölmeseydi,'' diyebilir miyim? Diyemem. Çünkü kitabı ben yazmış olsaydım, düşünüyorum da Enzo'nun ölümünden başka bitirici bir son yazamazdım. Kısacası Enzo'nun ölümü aşırı saçma olsa da, ilk kitaptan ölmesi yersiz olsa da bence böyle bitmesi iyi oldu.
Kitap hakkında en doğru söyleyebileceğim şey şu ki, Yazar kitapta yeni bir dünya inşa etmiş. Bu dünyaya karakterleri bırakmış, ve biz de onların yaşam savaşını, intikam hırslarını, içlerinde yetişen karanlığı okuyoruz. Kitabı eline geçen herkes okusun, okutsun. Kısacası Genç Elitler'i seversiniz. Ama okurken acı çekersiniz.
Ki bir kitabı okurken acı çekmek iyi bir şeydir. Çünkü eğer o acıyı hissedebiliyorsak, yazar burada duyguyu verebilmiş, iyi bir iş çıkarmıştır.
Yazarın Batman Gecegezen dışında tüm kitaplarını okumuş olarak söylüyorum, Yazarın en iyi kitabı.
