İnsanlık can çekişirken
Herkes kendi için sevmeye başlar sevgiler kirlenir. İbadetler ihlassız salt ritüele dönüşür. Minareler müezzinsiz, ezanlar mekanik bir sese dönüşür. İftarlar gösterişli, israfı bol fakiri yok olur. Dostluklar efsaneler de kalır. Akrabalıklar düğün ve cenaze ziyaretinden ibaret kalır. Evlatlar baba evine akraba gibi giderler. En samimi eylem çıkar için olan, en samimi söylem "çıkarım yoksa tanıma beni" olur. Ve sonunda "İNSANLIK ÖLDÜ BAŞIMIZ SAĞOLSUN"