Biz çoğu zaman dünyadan aldıklarımızla bir şey olduğumuzu zannediyoruz. Hâlbuki dünyaya verdiklerimizle bir şey oluyoruz. Verdiğimiz ilimle, yaptığımız yardımla, bir başkasının elinden tutmakla... Yani hürmetle, merhametle ve hizmetle.
Ben hâlâ kendime dua ederim: “Ya Rabbi, beni sırat-ı müstakimden ayırma. Salihlerin sohbetinden, onlarla olan ünsiyetimden ayırma. Beni malayani ile meşgul etme.” İnsan, hangi yaşta olursa olsun, duasız kalmamalı. Dualar bitmez, çünkü insanın eksiği bitmez
Hayatın sonuna kadar iyilik çabası devam etmelidir. Geçmişte işlediğin kötülükler, zalimlikler, nefsine ettiğin kıyıcılıklar... Tüm bunları örtecek bir sevap mutlaka vardır.