Yanmaktan yorulmayın. Işık saçın ve etrafınız aydınlanana kadar başkalarına da yol gösterin. Yolunuzda çabuk bir başarı beklemeyin. Onay ve sempati, şeref ve şan yerine iftira, nefret ve alayla karşılaşabilirsiniz. Yardım yerine entrikalar yapılabilir, hatta size karşı açıkça mücadele de yürütülebilir. Düzinelerce, yüzlerce, binlerce karanlık güç ışığınızı söndürmeye çalışacak... Ama siz ışığınızı korumaya ve diğerlerini de aydınlatmaya devam edin!
Ve sonra bir gün, bir şey oldu... İçimde uzun zamandır susturduğum bir ses, artık fısıltıyla değil, tokat gibi konuşmaya başladı: "Bana bunu neden yaptın?"
İçimdeki çocuk kırılmış, yorgun halim incinmiş, susarak büyüttüğüm yerlerim yaraya dönüşmüş. Anladım ki affetmem gereken kimse yok...
En çok kendimden özür dilemem gerekiyormuş.