Mehmet Zülfü Yarcel
@Yarcel
“Vuslat”
“Pencere”
“Beyaz Şapkalı Kadın”
kitaplarının yazarı…
MESCİD-İ AKSA’NIN ÇOCUKLARI
Gözlerinde gördüm umudun en tazesini
Toza toprağa bulanmıştı nur yüzü
Kirpiklerinden düşen o gözyaşları
Bir yağmur rahmetiyle yüklüydü
Gözlerinde gördüm gülüşün en güzelini
Tarumar olmuş bir bahçenin içinde
Hazana inat direnen bir gül misali
Müjdeliyordu çorak gönüllere baharı
Gözlerinde gördüm cesaretin en hasını
Direnirken gökten düşen bombalara
Evinin yıkılmış duvarının önünde, dimdik
Kafa tutuyordu korkusuzca, bir orduya
Gözlerinde gördüm inancın en büyüğünü
Yitirmişti sahip olduğu her ne varsa
Ne yârı kalmış elinde ne de diyârı
Bir başına bekliyordu Mescid-i Aksa’yı
Reklam
SÖZÜN BİTTİĞİ YER!!!
Öyle acılar vardır ki bu hayatta, dile getirmeye sözcükler bile kâfi gelmez. Sen istesen de çabalasan da onlar bu yükü taşıyamayacaklarını bilirler ve dilin kuytularına çekilirler öylece. Bazen de öyle canilikler yaşanır ki onu tarif edecek kelime bulunmaz. Düşünürsün aklınla, kalbinle ama hiçbir sonuca bağlayamazsın; hiçbir gerekçe bulmazsın yapılanları aklamak için. Sessizliğe bürünmek istersin ama acı öyle bir acı, yapılanlar öyle insanlık dışı ki dil sussa yürek susamaz bunlar karşısında. Dayanamayıp dolup taşan yürekten dökülen sözcükler ise yaralı, kırık dökük ve çaresiz; gözden akan yaşlar yüreği yakan korları dindirmek için yetersiz.
Yüreğinde doğruluktan, saflıktan ve güzellikten başka bir şey taşımayan çocuklara zalimce davranmanın hiçbir inanışta, düşünce dünyasında yeri yoktur. Hiçbir ideoloji bir çocuğun yaşam dolu gülüşünden daha değerli değildir. Yer yüzündeki hiçbir hazine bir çocuğun gülüşünden daha kıymetli değildir ve hiçbir ses insana çocuğun gülümseyişinin verdiği huzuru vermez. Hiçbir koku bir çocuğun cennet kokusu kadar ruha işleyemez. Küçük bir çocuğun tertemiz bedeninin düştüğü topraklar üzerine gelecek inşa edilemez.
“Bir çocuğun gözyaşlarına bulanmış topraklarda hiçbir tohum yeşermez.”
Son günlerde yaşanan vahşeti anlatacak söz bulamıyorum. Medeni(!) Batı toplulukları her şeyde olduğu gibi ölümde de dini inanca, ten rengine, coğrafyaya göre tepki vermekte. Aydınlar(!) düştükleri karanlıkara bürünmüş cümlelerle bu vahşeti savunmakta. Düşünce özgürlüğü(!) olan Batı’da aksi bir fikir beyan etmek suç sayılmakta… Sadece Batı’da değil içimizde de aydın diye geçinip kalemini satan ve bir kukla gibi yönlendirilenlerin sayısı az değildir. Yaşanılan bu vahşete tepki göstermek ya da bunlardan üzüntü duymak Müslüman olmayı
KÖR, SAĞIR VE DİLSİZ
Diller, ketum şimdi acılara
Sözler dökülmekten aciz
Tarif edemez hiçbir acıyı
Ne bir çocuğun gözyaşını
Ne bir annenin feryadını
Gözler, kör şimdi dünyaya
Yaşlar bile düşmekten aciz
Viran bir sokaktan geçiyor
Küçük bir tabut omuzlarda
Altında koca bir insanlık
Kulaklar, tıkalı şimdi feryada
Yükselen acıları duymaktan aciz
Birer kör kuyu tüm vicdanlar
Ruhsuz bir bedenin içinde
Herkes kör, sağır ve dilsiz