Mehmet Zülfü Yarcel
@Yarcel
“Vuslat”
“Pencere”
“Beyaz Şapkalı Kadın”
kitaplarının yazarı…
Reklam
YOLCULUK
Yolculuk, insanın ana rahmine düştüğü anda başladığı bir ömür boyu devam eden ancak kimsenin bunun farkında pek olamadığı sessiz bir eylemdir. Bazen hayatı kovalar bazen de hayatı kendi peşinde sürükletir. Akrep ve yelkonın serüveni gibidir. Kimin kimi kovaladığı belli olmasa da ikisi de aynı yolda koşturup durur. Bir duvarda asılı dururken tik tak sesleri attıkları adımları bizlere duyurur.
Çok eski dönmelerde yapılan yolculuklar daha uzun bir süre içerisinde gerçekleşirdi. İnsanların günlerini, haftalarını hatta aylarını alırdı fakat onların yerine büyük tecrübeler bırakırdı. Bazen bir çölün sonsuz sıcak kumları arasında atılan adımlarla, bazen bir dağın yamacında zorlu yokuşları tırmanmakla, bazen bir okyanusun derin ve hırçın dalgaları arasında bir gemiyle yapılırdı yolculuklar hatta seyir defterleri bile vardır ki bu yolculuklara yıllar sonra dahi birileri eşlik edebilsin ve hissesine düşeni heybesine koysun diye. Mesafelerin katedilme süresi kısaldıkça alınan tat, kazanılan tecrübe azalır oldu. Zamandan kâr edildiğini düşünsek de zararımızın daha çok olduğunu söylemek yanlış olmaz. Yani başlangıç noktası ve varış noktası arasındaki o yolda saklı duran bir çiçeğin kokusu, bir kelebeğin kanatlarının rengi, bir gülün kokusu bilinmeden yolculuk sona eriyor.
Ne zaman başladığı bilinmediği gibi ne zaman biteceği de bilinmez bu yolculukların çünkü varılan her menzile bir virgül atılıp başka menzillerin yoluna revan olunur. Bu yolculuklar zamanlar arası da yapılabilir. Bazen umutlarını, hayallerini yanına alarak geleceğe doğru bir yolculuğa başlar insan heyecanla, nelerin karşısına çıkacağını bilmeden. Her şeye hazırlık mıdır, bilinmez ama kesin olan bir şey varsa o da herkesin yolunun farklı olduğudur çünkü yola çıkış amacı ve vuslat herkeste farklıdır.
