BİR KELİME OLMAK İSTER İNSAN!!!
Bu topraklardan bir Bülent AKYÜREK geçip gitti kendi halince, belki insanların arasında sessiz ve sedasızdı ancak edebiyat dünyasına armağan ettiği eserleri, sözcüklerle can verdiği düşünceleri yaşamaya devam edecektir…
Hayatından ziyade kaleminden geriye kalan, kısa ama derin anlamlar barındıran sözlerine değinmek istiyorum…
“Ah! Artık dünya, gönül kafesinde bir kalp taşıyanlar için yaşanılacak yer değil.”
O da zarif bir kalp taşıyordu sol yanında ve dünya, onun ve onun gibiler için yaşanılacak bir yer olmak çıkıp sadece koca bir “gurbet”e dönüşmüştü. Bu modern dünyadan tüm benliğiyle tiksinenlerdendi ve bu yüzden de münzevi bir hayat sürmeyi seçmişti. Kendi dünyasında kopan fırtınalarla tek başına mücadele etti, bu dünyaya dair ne varsa hepsini elinin tersiyle itip edebiyatın limanına sığındı ve ne varsa içinde taşıdığı, sözcüklerin omuzlarına yükleyip sayfalar dolusu sessizce haykırdı!..
“Mutsuzuz çünkü her şeyi istiyoruz”
derken insanoğlunun nefsinin boyunduruğu altına girince doyumsuz bir canavara dönüştüğünü ifade etmişti. Mutluluğu her şeye sahip olmakta arayan ancak sahip oldukça mutluluğu azalanlara, çok şeye değil; gerekli olana sahip olmak ve onun da kıymetini bilmenin asıl mutluluk olduğunu anlattı. Çünkü “şükür” çıkarılıp insanoğlunun hayatından, onun yerini de “doyumsuzluk” ile doldurmaya çalışıldığı için insanlar hep mutsuzluğun kıyılarında dolaşmaya başladı.
“Yıllarca tüketemediğim tek şeyimdi umut.”
Her ne kadar gözlerden ırak olsa da gönüllerden ırak olamadığı yıllar içerisinde hep yanı başına taşımıştı “umut”unu. O da olmazsa bir insanın içindeki hayat çekilmez olur. Her yeni gün ile birlikte umudunu da taze tutmalı insan. Yıllarca hastalıkla mücadele ederken en büyük gücüydü umudu tabiki inancının