Ancak tatmin arayışı hüsranla başlayıp biter: Bir ihtiyacın doğmasından kaynaklanan hüsranla tetiklenir ve asla tam olarak istenilen şeyin elde edilememesinden kaynaklanan hüsranla sonlanır. Bu durumda daimi bir öfke içinde olmamamız mümkün mü?
Yaşam, insanlar öyle her istediklerini elde edemedi diye değil, arzuları kendilerine hasar vermeye başladığınılda, istedikleri şey katlanılmaz kayıplara gebe olduğunda trajik bir hal alır.
Bir kişinin senin kişiliğini hedef alan aşağılayıcı bir davranışını ona bildirerek 'affetmen,' senin özsaygını azaltabilecektir. Ya da sen, onu affetiğini ona söylemesen bile, bunu açık eden davranışlarınla ondan gelebilecek yeni mağduriyetlere açık kapı bırakabilirsin. Bu hiç de onurlu bir davranış olmaz.