“Bazen düşünüyorum da, insanın hayatta en çok sevdiği varlık kendisinden kopartıldığında, hiç kimse, kara kara adamların annelerini götürdüklerini bir türlü unutamayan çocuklar kadar bu acıyı bu keskin biçimiyle yaşayamaz!”
“Ümitsiz bir durumdayım Wilhelm, huzursuz bir atalet içindeyim; bir şey yapmadan duramamakla birlikte, bir şey de yapamıyorum. İmgelem gücünden yoksunum, doğa duygularımı uyandırmıyor ve kitaplardan iğreniyorum. Kendimizi yitirdiğimiz zaman, her şeyi yitirmiş sayılırız işte.”