“Birbirimizi mutlu edemememiz yetmiyormuş gibi, yüreğimizin bize zaman zaman bağışladığı sevinci de birbirimizden esirgememiz mi gerekiyor? Efkarlı olduğu halde mutsuzluğunu gizleyebilecek, yakınlarının neşesini yok etmeden onu kendi başına üstlenebilecek kadar kişilik sahibi olan tek bir insan gösterin bana! Bu efkar, daha çok, kendi kişiliksizliğimizle ilgili içsel bir kaygı, kıskançlıkla iç içe aptalca bir kendini beğenmişliğin kışkırttığı bir aşağılık duygusu değil midir?”
“Kuşkusuz hasta olan biri, çevresindeki bütün doktorlara başvuracaktır, sonunda, özlediği sağlığına kavuşmak istiyorsa, en kötü hayal kırıklığına, en acı ilaçlara katlanacaktır.”
“… Bir yanda insanın içindeki yayılma, yeni buluşlar yapma ve öteye beriye devinme itkisi; öte yandan sınırlamalara gönüllü olarak boyun eğme, alışkanlığın raylarında devam etme ve sağıyla soluyla ilgilenmeme konusundaki içsel güdü var.”