Harun BAŞTÜRK
Sen yolcuydun ben hancı.
Dinledin yüreğimin köşkünde.
Demlendin başka aşklara bende.
Beklettin gideceğin günü acıta acıta.
Misafirdin ya hani; ev sahibinin kuzusu.
Emrine amadeydim köle misali.
Dilinden dökülen her söz emirdi.
Yolun uzundu senin, çok uzun.
Başka hanlar, kervansaraylar...
Ben buralıydım; sen her yerli, her yollu.
Sen kuştun özgürce kanat çırpan,
Ben gelip dinlendiğin, gölgelendiğin,
Yaşlı, birçok dalı kuru bir ağaç.
Yerini sevmeyen ama yerinden kıpırdayamayan.
Meyvesiz, yapraksız bir ağaç.
Vakit tamamsa git artık.
Ben alıştım gidişlere, gidenlere.
Sen gitmelere alışmışsın, ben kalmalara
Sen üzmeleri iyi bilirsin ben üzülmeleri.
Gidenlerin ardından el sallamak kaderim benim.
Sararım yaralarımı öncekiler gibi.
Topla anılarını düş kervanın peşine.
Bende toplarım kendimi hiç tasa etme.
Git! Gidebildiğin kadar uzaklara.
Git! Yollar senin...
Harun BAŞTÜRK