Dünya bomboştu. İnsanlar ve güçlüler anlamsız, renksiz, tatsız, güçsüz, kimsesiz, cansız bir cesetti. Bir kaos yumağıydı. Gemiler, denizciler olmadan çürüyordu. Yelken direkleri devrilip parçalanmıştı. Denize düşüp henüz ölmemiş dalgalarla boşlukta yüzüyorlardı. Mezarları bu dalgalardı. Sevgilileri yani ay çoktan gitmişti. Rüzgarlar durmuş, hava sakinleşmişti. Bulutlar yok olmuştu. Karanlığın bunlara hiç ihtiyacı yoktu. Tüm evren karanlıktı.