Tiyatro türünde yazılmış güzel bir eserdi. Soylu bir ailenin yıllar sonra hayatlarının bir kısmının geçirdiği eve gelmeleri ve burada onları bekleyen yüklü bir borcun varlığından söz ediyordu. Kitap akıcı ve yalın bir dille yazılmasını yanı sıra düşündüren bir tarafa sahipti.
... Ama tüm bu aydınaların gözleri önünde işçiler çok kötü beslenmekte, yastıksız uyumakt;tahta kurularının cirit attığı, leş kokulu, rutubetli, ahlaksızlığın hüküm sürdüğü tek göz odalarda otuz kişi barınmaktadırlar. Nereye baksak karanlık, rutubet, ahlaksızlık... Ve çok açık bir şey ki bizde tüm iyi konuşmalar sadece ve sadece başkalarını ve kendimizi kandırmak içindir. Gösterin bana, üstünde o kadar çok ve sık çene çaldığımız çocuk yuvalarımızı hani nerde? Nerde okuma salonlarımız?Sadece romanlarda rastlıyoruz bunlara. Gerçek yaşamda kırıntıları bile yok. Var olan sadece pislik, bayağılık, Asyalılık... Asık suratlardan korkarım ben, sevmem onları, ciddi konuşmalardan korkarım. En iyisi susalım!
Eğer bir hastalığa karşı çok fazla tedavi öneriliyorsa, bu hastalığın tedavisi yok demektir. Düşünüyorum, kafamı çatlatıyorum, bir sürü çare geliyor aklıma, bir sürü. Ama bu, doğru dürüst tek bir çare yok demektir.