Sen yokken,
Ne mavi gökten ve denizden,
Ne gecedeki yıldız ve aydan,
Ne gündüzdeki güneşten,
Sen yokken,
Ne kuşların cıvıltısından,
Ne yağmur sonrası toprak kokusundan,
Ne gün batımı ve doğumundan,
Anla işte!
Sen yokken hiçbir şeyden fayda yok.
Hüzünler yüklenmiş bir vapur sabahıyım. Gözlerime yaprakların sonbahar hışırtısı damlıyor. Elimde kocaman kitaplar, kocaman boşluklar, kocaman iyilikler, kocaman maziler... Nasılda geçiyor içimizdeki zaman, ne kadar da sahici ölüm denen vakit. Etrafımızda kırılan renkler, dökülen umutlar, cilveleşen çiçekler, büyüyen çocuklar... Hepsi biraz da biziz çünkü bizden doğma bir döngü bu.