Mehmet Akar
@Yns73
Göz yaşların, içindeki o acının talebini karşıladığı miktarda güçlüsün.
Neşesi kirletilmiş şehrimin bozuk satıh yollarında koşarken sana, kaderin kör kurşunuyla vurulup bir sokağın köşesinde ölüyorum.
Ve ben yine kurduğum
Senli bir düşümden,
Sensizliğe uyanıyorum.
Bastırmaktan artık vazgeç duygularını.
Hep biriktire biriktire oluşmadı mı içindeki o koca dağlar?
Masum değiliz.
Çünkü çocukların ağladığı bir dünyada kimse masum değildir.
Hayattaki tek kaygısı elindeki sütü düşürmemek olan çocuklar vardı. Bir de sımsıkı tuttukları gülüşleri…
Güzel çocuklardı onlar. Büyümeleri ne talihsizlik…