Mutluluk narin ve uçucu bir histir çünkü sadece belli anlarda yaşanabilir.Aslında devamlı mutlu olsaydık bu his değerini kaybederdi,belki de bu yüzden nadiren mutlu oluyoruz.
Nietzsche,mutluluğun kıvılcım gibi anlık bir şey olduğunu hatırlatır ve bu anları durmadan yaşamaya çalışarak uzun ve zorlu hayat yolculuğunda ilerlemimizi mümkün kılan ufak mutlulukları da kaybettiğimizi söyler.
Kaybolmuşluk hissini geride bırakmanın ilk adımı nereye varmak istediğinizi bilmektir.
Hayatımız anlamlı hale geldiğinde,yaşadığımız güçlükler bizi tüketen sorunlar olmaktan çıkar, amacımıza giden yolda atmamız gereken adımlara dönüşür.
Yaşamak için tek bir "neden'i olan kişi her türlü "nasıl"a gögüs gerebilir.
Yaşama amaçlarımızı unuttuğumuzda stres ve dikkat dağınıklığı üzerimizdeki baskıyı daha da artırabilir.