Bazen insan, en çok sustuğu yerde anlatır kendini. Kelimeler yetmediğinde kalp devreye girer; yükünü zamanla taşır, sessizce olgunlaştırır. Her kırık yer, ışığın sızabileceği bir aralıktır aslında. Geçip giden her şey bizden bir parça almaz; bazıları bize kim olduğumuzu hatırlatır. Ve insan, tam da vazgeçtiğini sandığı anda, içinden yeniden doğar.