Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz. Birbirine uzanamayan, boşlukta iki yalnız yıldız gibi. Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz. Bir zaman sonra yalnızca batık bir acıdan geriye kalan enkazlar olacağız. Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız. Geriye savrulmuş günlerimiz kalacak.