Quasimodo
@Ysryrdsvn
youtu.be/ta6iBw0u9Xg?si=...
https://1000kitap.com/gonderi/102277190
Beşiktaş
~~Düşmemek için kendime tutunuyorum~~
Ankara
Ankara
2565 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Son birkaç gündür etrafımda büyük bir sessizlik vardı. Normalin dışında bir sessizlik. Bu hiç hayra alamet değil, fırtına kopacak diyordum içinden. Bunu derinden hissediyordum. Zaten hayatım boyunca korktuğum hep başıma gelmişti. Olaylar hiç istemediğim derecede gelişiyor. Kontrol edemiyorum. Sadece sonuçlarına göre savruluyorum ordan oraya. Yine öyle olacak. Fırtına henüz kopmadı ama kopmak üzere, artçı sarsıntıları geliyor yavaş yavaş. Şuan ayakta zor dururken, bu sefer savrulursam çok fena çakılacağımı hissediyorum. Yanımda kimse yok. Yine yalnız başımayım. Artık çok da önemli değil, savrulmak, çakılmak... Ben alışkınım. En fazla son bir nefesim var, onu da verir kurtulurum bu ızdıraptan. En çok zoruma giden de insanın ailesinden destek alamaması. "Düşene bir tekme de biz vururuz" misali, acımasızca hüküm verip seni kuyunun dibine hapsediyorlar. Çık çıkabilirsen. Herkesin canı sağolsun, suçlayacak kimsem yok kendimden başka. Bu sefer çok yaklaştım. Uzun süredir düşündüğüm o malûm sona çok yaklaştığımı hissediyorum. Bıraktım kendimi dalgalar beni boğar mı, bir kıyıda kayalıklara mı vurur? Bilmiyorum... Beni bekleyen şey neyse sadece onu bekliyorum. Bu sefer her şey daha ağır, daha zor. Bakalım dayanabilecek miyim?
Anlatacaklarım bu kadar.Duygu ve Düşünce
Yorgunluğun, yalnızlığın, çaresizliğin, anlaşılmazlığın, değer görmeyişin bedenime verdiği "sıkışmışlık" hissi.
Bunalmışlığından muzdarip bir ben ve içinden çıkılamaz, kıpırdaması imkansız bir karanlık... Labirentte ki kayboluş. Yol bulamamanın verdiği çaresizlik. Bu karanlığa boyun eğen zorunlu bir kabulleniş. Kendini anlatmayı, isteklerini dile getirmeyi, duygularını anlatmaya çalışmayı da bir kenara bırakma sorunsalı.
Anlaşılamayacağından emin, kendini karanlıklara mahkum görme ve vazgeçiş bataklığında gün geçtikçe kalmak...
Kendimi teselli ediyorum.İnsan ve Duygular
İyi idare ettin. Gerçekten, herkesin sandığından daha iyi idare ettin. Kimseye belli etmedin, aksatmadın, yetiştin, gülümsedin, işini yaptın, gününü bitirdin. Kimseye pek bir şey belli etmedin. Çünkü herkesin zaten bir yükü vardı, bir de sen eklemek istemedin. Kimseye belli etmedin ama vücuduna neyi sıkıştırdıysan onu tuttu. Bastırdığın duygun, uykusuzluğun, uykun... Kimseye belli etmedin, bazen kendine bile... Sorulunca "iyiyim" dedin, soran olmayınca da bir şekilde alışıktın devam ettin. Ama biliyorum iyi değilsin. Bunu uzun uzun anlatmaya gerek yok. Zaten anlatacak halin de yok...