“
İnsan çoğu zaman kafasının içini boşaltıp dinlenmeyi umarken bir dolu düşüncenin kafasına üşüşüverdiğini, günün daha sonraki saatleri için planlar yaptığını, işindeki bir güçlüğünü, gece gidebileceği yerleri düşündüğünü fark edecektir.
Rahat bir konumda (ne çok gevşek, ne de kaskatı) bazı basit alıştırmaları yapmak yararlı olacaktır; gözleri kapayıp beyaz bir perde görmeye, karışan tüm düşünceleri ve görüntüleri silmeye ve kendi nefesini izlemeye çalışmak, nefes alıp verdiğini düşünmeden, kendi kendini hiç zorlamadan soluklarını izlemek ve duymaya çalışmak, dahası bir “ben” duygusuna ulaşıp tüm güçlerimin merkezi, kendi dünyamın yaratıcısı ben, kendim diyebilmek.
Kişi, bu tip yoğunlaşma alıştırmasını her sabah yirmi dakika (mümkünse daha uzun) ve her gece yatmadan önce yapmalıdır.
Bu egzersizlerden başka kişi her yaptığı işte, müzik dinlerken, kitap okurken, konuşurken, manzara seyrederken de yoğunlaşmayı öğrenmelidir. O anki faaliyet kişinin tümüyle kendini verdiği, en önemli şey olmalıdır. Bir kişi dikkatini topladıysa ne yaptığı önemsizdir; önemsiz şeyler kadar önemliler de farklı bir gerçeklik boyutu kazanırlar çünkü kişinin tüm dikkati onun üstündedir
“