Aslında içten içe ne kadar ilgisiz ve ruhsuz olduğumu saklamak için çoğu zaman toplum içinde hayranlığımı yapay bir coşkuyla , duygulanımlarımı anlık abartılarla ifade ederek kasten gösteri yapıyordum.
Bir şey hissetmek için kendimi zorlasam, hatta mantıklı gerekçelerle kendimi bir şey hissettiğime ikna etmeye çalışsam da içimdeki o donukluktan yanıt gelmiyordu. İnsanlar beni terk ediyor, kadınlar gelip gidiyordu, bense kendimi odada oturup pencereden yağmuru seyreden birinden pek farklı hissetmiyordum...