İçimde bir oda var
Kapısını kimse bulamaz
Işığı ben yakarım
Işığı ben söndürürüm
Orada konuşurum kendimle
Kimse anlamaz ne dediğimi
Bazen kalabalıkların ortasında
Kendimi en yanlız yerde bulurum
Gülümserim
Çünkü ağlarsam
Her şey soracak adımı
Yorgunum
Hemde öyle böyle değil
Uykusuz gecelerden değil
İçimde taşıdığım
Söylenmemiş cümlelerden
Gitmek istiyorum bazen
Kimseye veda etmeden
Hiç tanımadığım bir yere
Sıfırdan başlamadan da
Sadece durmadan
Belki bir gün
Daha hafif bir kalple uyanırım
Belki bir gün
Kendimi affederim
İyi ki vazgeçmedim derim