Yataktan çıkmamak, kimseyle görüşmemek fikri depresyon değil de terapi gibi geliyor bana. Güzel müziklere, dizilere, kitaplara ve filmlere kaptırmanın neresi kötü olabilir ki.
Birileri hep kendini haklı çıkarmak için en zayıf anlarınızda sizi sizle vurmaya çalışır. Asla onarmazlar. Adınız gibi emin olduğunuz şeylerden şüphe duyar hale gelirsiniz. Oturup kendinizi suçlayarak sorgulamanıza sebep olurlar. Sizi size kırdıranla yürümez, delilik bu.
Bahaneleri, acabaları, öyle değildir düşüncelerini kenara bıraktım. Her şeye acımasız derecede gerçek yaklaşıyorum. Her şeye kendimi kandırmadan devam ediyorum.
Bazı zamanlar anneme bakınca hakkını nasıl öderim diye düşünüyorum. Hayatımda asla ödeşemeyeceğim tek şey onun bana olan sevgisi. Karşılığını dünyaları sersem veremem, veremeyiz.
