Hayatımda bir kez olsun kaçmak yerine sığınabileceğim güvenli bir yer istiyordum.
O evde yavaş yavaş ölüyormuşum gibi hissediyordum.
Kendi evimde.
Sığınmam gereken yerde.
Kendimi güvende hissetmem gereken yerde.
"Okuldaki zorbalarla mücadele etmekle o kadar ilgileniyorsun ki,” diye hıçkırırken gözyaşlarım yanaklarımdan aşağıya süzülüyordu. "En büyük zorbanın bu çatının altında yaşadığını fark etmiyorsun." Annem sanki ona tokat atmışım gibi irkildi.