Karakterin ölüm döşeğinde yaşamıyla yüzleştiği,aklındaki sorulara cevap arayıp bulamadığı,değer görmediğini ve bunu çok açık aynı zamanda acı bir şekilde anladığı,benimsediği farkındalıklarına tanık oluyoruz.Okurken bazen çok bencilce davrandığını düşündüm bazen de yaşadıklarına acıdım.Çünkü her insanın acılarına aslında sadece kendisinin ortak olduğunu bir kez daha fark ettim.Ne kadar hayatımızın her anında yanımızda olan,olucağını düşünüp inandığımız insanlar olursa olsun onlar bir yere kadar bunu bizimle yaşayabiliyor bir yere kadar buna dahil oluyor.Daha sonra onlar bıkıp kendini ya geri çekiyor ya hepden gidiyor kimse bizi bizden daha fazla çekemiyor.