Zehra Ekinci
@Zehramay
Mihrabını arayanlardan
Şu anda okuduğu kitaplar
…
Öpmek, aslında yudumlamak demektir.
Bu yüzden Türkler eskiden çorba içmeye, “çorba öpdim (öptüm)” derdi.
Dahası öfke (öpke) de buradan geliyor.
Aralarındaki bağ ise nefes. Öfkeyle solumak, çorbayı höpürdetmek ve sevdiğini öperken kokusunu çekmek… Hepsi nefesle ilgili.
Bir de Yahuda öpücüğü var. Bu da, dost görünüp ihanet edenler için kullanılır. Hz. İsa’yı Romalılara teslim etmek isteyen Yahuda, onu ele vermek için yanağına bir öpücük kondurur. Böylece Romalılar topluluk içindekilerden hangisinin Hz. İsa olduğunu anlar ve onu yakalarlar.
İsmet Özel’in mısraları da buna göndermedir:
“Yahudi değilsem bile
bende Yahudalık da mı yok
Kimi öptüm de kurtuldu çarmıha çakılmaktan?”
Şivekâr önceleri
Arayışın ilk aşamasında
Bu utancı sadece seyretmekteydi.
Evden ayrılırken bohçasına koyduğu birkaç altın
Takındığı birkaç parça mücevher
Bir şehirden başka şehre göçerken
Dağlar aşıp ormanlardan geçerken
Sıyrılıp yol bulmayı ona kolaylaştırdı.
Daha sonra ve fakat
İnsan dedikleri o sahipsiz utançla
Yaptığı pazarlık fena tartakladı onu
İnsanlık utancından
En külliyetli payı o aldı.
Yûnus Emre'nin şiirlerinde bulduğumuz huzur, sakinlik ve güven duygusuna ihtiyacımız var. Acıya rağmen orada durabilen, kederi sinesinde demleyip erdeme çevirebilen insanlar görmeye ihtiyacımız var. Pek çok psikoloji kuramının ittifak ettiği mevzulardan biri "insanın potansiyelini ortaya koyabildiğinde" iyileştiğidir. Lakin bu bedelsiz olmuyor. Acıya, kedere, hayal kırıklığına yer açmayı gerektiriyor. Çünkü denemeyen, hayal kırıklığına da uğramaz. Ve yine denemeyen, sınırlarının nereye ulaştığını da bilemez.
O yollardan geçtim çünkü yolculuk nasipti.
O kişilere denk gelmem,
daha iyilerini tanıyabilmem için vesileydi.
Mutluluğu hissetmem için
acıyla da karşılaşmam gerekirdi.
Hayatta hiçbir şey tesadüf değildi.
Ya bir şeyler öğretti ya da öğretmem için şans verdi.