Zehra Nur ENİÇ
@Zehranurenic
BVU/IU
“Daha da anlatsana,” dedim.
“Hoşuna mı gitti?”
“Hem de çok. Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre boyunca hiç durmadan laflamak isterdim.”
“Benzinimiz yeter mi ki?”
“Gider gibi yaparız.”
Kastettiğim onu kalbimde öldürmek. İyiliğini istemekten vazgeçmek. Derken bir gün ölüp gidecek.
“Biliyor musun, insanları öldürüyorum, Portuga.”
“Bunu nasıl yapıyorsun, Zeze?”
“Onları unutarak...”
“Seni kalbimde doğurarak öldürdüm.”
“Sen bir meleksin Zeze...”
El salladım ve gülmeye başladım.
“Melekmiş! Bilmediği için böyle diyor tabi...”