Okuduğum en güzel yalnızlık tanımı Jung’unki olabilir:
"Yalnızlık, insanın çevresinde insan olmaması demek değildir. İnsan kendisinin önemsediği şeyleri başkalarına ulaştıramadığı ya da başkalarının olanaksız bulduğu görüşlere sahip olduğu zaman kendini yalnız hisseder..."
Nazan Bekiroğlu'nun dediği gibi:
"İçimde çok büyük bir ağlamak var. Bir ağacın altında oturarak hem kendime, hem bütün insanlara, hem börtü böceğe, kurda kuşa. Bin yıllık gözyaşıyla ağlamak istiyorum."
Bazen kalbimde tüm dünyayı içine alarak kadar genişlik hissediyorum, herkesi tek tek sevecek kadar, tüm üzgünlere sarılacak, tüm evsizleri barındıracak kadar, ve bazen de hissediyorum ki beni bile içine alacak kadar yer yok..
"eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum."
