Eylül’ün en uzun dalı sensin Defne..
Gökyüzü seni kıskanıp yaprak kılığına giriyor.
Ben ise rüzgarı kandırıyorum,
“Gel” diyorum, “onun saçlarını dağıt,
Benim ellerim yoruldu...
Adını söylesem,
Şehirdeki bütün kapılar kilit değiştirecek,
Çünkü senin adının geçtiği yerde
Hiçbir kilit işe yaramıyor.
Sen gülünce takvimler kekeliyor,
Günler birbirine çarpıp düşüyor,
Saatler aceleyle geriye dönüyor,
Çünkü zaman bile senin gözlerinde
Fazla uzun kalamıyor...
Ben seni severken,
Deniz kıyıya biraz daha yakın duruyor,
Çünkü dalgalar bile senin ayak seslerini kaçırmak istemiyor.
Ve bil ki,
Eylül bütün ihtişamıyla üzerimize çökerken,
Benim tek bildiğim şu:
Bütün yapraklar dökülebilir,
Ama senin gölgen,
Her daim yeşil kalacak içimde...
Çünkü, sen bendeki tek mevsimsin,
Takvim değişse de, adı hiç değişmeyen...