Sevgisinin sesi olmalı. Sevgi dilsiz olmamalı.
"Peki iki insan birbirini sesleri çıkmadan, kelimeleri kullanmadan anlayabiliyorsa? Bunun bir önemi yok mu?"
Kırgındı, bana değildi belki, sessizliğime kırgındı ama bir şekilde onu parçalamıştım.O kadar parçalamıştım ki bir çocuk gibi uyuma numarası yapma ihtiyacı duyuyordu. Ve onu bu kadar parçalamış olmama rağmen benden gitmiyordu.
İçimde, anlamını hisseden kişi olmama rağmen benim bile çözemediğim bir sıkıntı dolaşıyordu. Kirli, pis bir kan gibiydi. Damarlarımın içinde ilerliyordu. Bir şeyi varken bile kaybetmiş gibi hissederdi bazen insan, yanındayken bile yokmuş gibi. Bir nedenden, öyle hissediyordum.