Herhangi bir yerden yola çıkıp yürümem gerek: hemen, şimdi, şu anda başlamam... Bunu bildiğim halde, bir türlü başlayamıyorum. Olduğum kimi şeylerden garip bir yardım bekliyor gibiyim. Ne bileyim, doğa ile geçmişe değinen kimi şeyle, uzun süre baş başa kalacağım, küçük, eski bir ev, eski bir bahçe: böyle bir yardım olmaksızın, ruhumun en derin yerlerinden, yeniden fışkıracak olan kaynakları bulamayacağımı sanıyorum.
Zaman, her insanı, şu ya da bu biçimde nasıl eziyor ve bitiriyorsa beni de, buzlaşan iç dünyamın gücüyle vuruyor; belki içimin bu buzlaşmasıdır ki kalbimin yolunu bana bile kapatmış, böylece her zaman, her şeyden uzak kalıyorum: dostlarımdan, doğadan ve ne gariptir ki, kendi çalışmalarımın bolluğu ve mutluluğundan bile uzak...
Rilke - Seçme Mektuplar