Herkesin ‘kendi derdine düştüğü’ bir kıyameti yaşıyoruz. Her gün düşme tehlikesinin eşlik ettiği bir sırattan geçiyoruz yaşam boyunca. Her yıl ‘derilerimiz tekrar tekrar değişirken’ bizler yanmaya devam ediyoruz. ‘Yüzlerimiz kara.’ Yaşamak zor; ‘keşke toprak olsaydım’ diyoruz.Herkesin ‘birbirine düşman olduğu’, kimsenin yek diğerinin kazandan çıkmasına izin vermediği bir cehennemde yaşıyoruz. Buna yaşamak denebilirse. “Cehennem başkalarıdır demişti.” Sartre. Başkaları ve onların başkası olan bizler işte o cehennemdeyiz. Herkes yabancı, her gen bencil.
Her şey geçer. Kâinat, sürekli bir yenilenme üzerine bina edilmiştir. Elbet sırası gelince dertler, sıkıntılar ve kaygılar da ölür. Ne demek istiyorum? Huxley der ki, "hayatı, size gülmeyi unutturacak kadar ciddiye almayın."