Zeynep issi
@Zeynepissi
Reklam
Hayaller ve Gerçekler Arasında
Bir rüya vardı, gözkapaklarımın arkasında,
Kanatları vardı, göğe yükselirdi.
Ama gökyüzü demirden bir kafes,
Bulutlar kurşun, rüzgâr suskun.
Ellerimle dokundum hayalime,
Suya değmiş gibi dağıldı.
Avuçlarımda yalnızca yankısı,
Ve bir çağın unutulmuş çığlığı.
Gerçekler geldi,
Siyah cüppeler içinde.
Kelimeleri keskin, bakışları soğuk.
“Burada uçmak yasak,” dediler.
Ama ben bir kuş değildim ki,
Ben bir rüzgâr, bir fısıltı, bir hırıltı.
Yine de zincirlere ses verdim,
Çünkü sessizlik teslim olmaktı.
ZEYNEP İSSİ
İnsan İnsan derlerdi
İnsan insan derlerdi
Sordum, nedir bu insan?
Dediler, gölgesiyle dost,
Kendisiyle düşmandır.
İnsan insan derlerdi
Sordum, nedir bu insan?
Dediler, bir nefes,
Hem de sonsuz bir sırdır.
İnsan insan derlerdi
Şimdi bildim
Topraktır, suya hasret,
Ateştir, külünde saklıdır.
İnsan insan derlerdi
Gördüm ki yolcudur,
Gecede bir yıldız,
Sabahında sönendir.
ZEYNEP İSSİ
Yankı
Bir boşlukta içimden bağırıyordum,
Kimse duymuyordu, ama koca bir boşluk olduğundan
Sesim yankılanıyordu.
Kendi söylediklerimi kendim duyuyordum,
Ancak duyması gerekiyordu herkesin.
Sesim meğerse çıkmıyormuş,
Anlaşılıyorum sanıyordum,
Ancak anlaşılmıyormuş.
ZEYNEP İSSİ