— Zeyno Oruç / “İç Sesim”den bir parça
Kimse sormadı…
“Nasılsın?” demedi,
“Canın yanıyor mu?” diye bakmadı gözlerime.
Herkes görmezden geldi beni.
Ben küçük bir çocuktum, ama acılarım büyüktü.
Bir gülüşüm vardı, içi boştu.
Bir suskunluğum vardı, altında binlerce kelime saklıydı.
Ama kimse merak etmedi.
Sustum. İçime attım. Geceleri yastığıma anlattım.
Bazen aynaya baktım ve kendime sordum:
“Ben neden böyleyim?”
Cevap yoktu.
Ama içimde bir umut hep vardı:
Bir gün biri beni anlayacak…
Zaman geçti.
Büyüdüm, ama içimde hâlâ o cevap bekleyen çocuk var.
Şimdi sesim var. Kalemim var.
Ve bu defa ben soruyorum:
Sen iyi misin küçük Zeyno?
Canın hâlâ yanıyor mu?
Ben seni duyuyorum…
Ve bu defa seni kimse susturamayacak.