Bir an gelir, insan hayatta olmanın kendisine kazandırdıklarıyla kaybettirdiklerini kıyaslamaya başlar. Yüzünün güldüğü anların diğerlerine nazaran ne kadar az olduğunu fark ettiğinde de, o kısacık anların bir ömür kederlenmeye değecek kadar vazgeçilmez olup olmadığını düşünür.
Ama en büyük hayal kırıklıklarını bir araya gelenler yaşadı muhakkak. O sevdalı kızlar, annelerinin kaderini paylaşmaktan öteye gidemeyeceklerini gördüklerinde, delice sevdikleri oğlanların babalarından başkasına benzemeyeceklerini fark ettiklerinde elbette terk edilen kızlardan daha çok acı çektiler.
İstediğim zaman istediğim her şeyden vazgeçebilmek kaybetmek istemediğim tek lüksümdü. Hayatım boyunca vazgeçme hakkımdan hiç feragat etmedim. Can acıtmak pahasına olsa bile…