Reklam
-Biliyor musun Portuga ben artık büyüdüm...
+Bunu nerden anladın Zeze?
-Eskiden gözyaşlarımı silerdim.
Şimdi beni ağlatanları...
Yaşadığım süre boyunca hep merhametimin arkasından yürüdüm, beklentilerimi arkada bıraktım.
Kimseden bir şey beklemedim, doğrusu bu sanıyordum çünkü.
Yaşadıklarımı, yaşayamadıklarımı içimde sakladım, sustum, bastırdım, “olsun” dedim. İnsanlık bende kalsın.
Ben en iyisini yaşatayım ki istemeye yüzüm olsun, dedim.
Verdim, hep verdim. Karşılığını alıp almadığıma bakmadan.
Aslında güçlü olmak değildi istediğim, ama olmak zorundaydım ve bırakıldım.
Kendimi hep erteledim.
Çok şey vardı anlatacak o yüzden sustum.
Birini söylesem;
Diğeri yarım kalacaktı.
Sen, duydun mu sustukları mı?
İnsanın kendi içindeki beklentiyi bitirmesi de vedadır.